Γυναίκα 45 ετών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 παρουσίασε οστεομυελίτιδα της πτέρνας, αφού προηγουμένως είχε ενημερωθεί σε άλλο νοσοκομείο ότι ο μείζων ακρωτηριασμός αποτελούσε τη μοναδική θεραπευτική επιλογή. Η λοίμωξη αφορούσε την πτέρνα, απειλώντας τόσο τη διατήρηση του άκρου όσο και την ικανότητα αυτόνομης βάδισης.

Πραγματοποιήθηκε χειρουργική διάσωσης του άκρου με σχολαστική εκτομή όλου του μολυσμένου οστού της πτέρνας έως την επίτευξη υγιών, αιμορραγούντων οστικών ορίων. Καταβλήθηκε κάθε προσπάθεια για τη διατήρηση των βιώσιμων μαλακών μορίων της πτέρνας, διαφυλάσσοντας το εξειδικευμένο πελματιαίο λιπώδες πέλμα της πτέρνας, το οποίο είναι απαραίτητο για ανθεκτική φόρτιση και μακροχρόνια λειτουργικότητα του ποδιού.

Το τραύμα επουλώθηκε πλήρως μέσα σε περίπου 3,5 μήνες, χωρίς να απαιτηθεί μείζων ακρωτηριασμός.

Το περιστατικό αυτό αναδεικνύει ότι ακόμη και η οστεομυελίτιδα της πτέρνας — η οποία παραδοσιακά θεωρείται μία από τις δυσκολότερες λοιμώξεις του διαβητικού ποδιού — μπορεί συχνά να αντιμετωπιστεί επιτυχώς με επιθετική χειρουργική εκτομή του μολυσμένου οστού και διατήρηση των μαλακών μορίων της πτέρνας. Η προσεκτική εξάλειψη της λοίμωξης, με ταυτόχρονη διατήρηση του φυσικού πελματιαίου λιπώδους πέλματος της πτέρνας, επέτρεψε τη διάσωση του άκρου και τη διατήρηση της αυτόνομης βάδισης, παρά την προηγούμενη σύσταση για ακρωτηριασμό.