Άνδρας 68 ετών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 παρουσίασε έλκος διαβητικού ποδιού, το οποίο επιπλεκόταν από οστεομυελίτιδα των φαλάγγων του μεγάλου δακτύλου. Η λοίμωξη είχε επεκταθεί σε όλες τις φάλαγγες, απειλώντας με έκθεση την κεφαλή του πρώτου μεταταρσίου και αυξάνοντας τον κίνδυνο ενός πιο εκτεταμένου ακρωτηριασμού, εάν δεν εξασφαλιζόταν επαρκής κάλυψη με μαλακά μόρια.

Πραγματοποιήθηκε εκτομή όλων των μολυσμένων φαλάγγων του μεγάλου δακτύλου έως την επίτευξη υγιών οστικών ορίων χωρίς λοίμωξη. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη διατήρηση του βιώσιμου περιβλήματος των μαλακών μορίων του μεγάλου δακτύλου. Αντί της πλήρους θυσίας του δακτύλου, οι διατηρημένοι αυτοί ιστοί προωθήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν ως βιολογικός κρημνός για την κάλυψη της κεφαλής του πρώτου μεταταρσίου, παρέχοντας ανθεκτική κάλυψη των μαλακών μορίων και επιτρέποντας την επούλωση κατά δεύτερο σκοπό.

Επιτεύχθηκε πλήρης επούλωση του τραύματος μέσα σε περίπου 2,5 μήνες. Με τη διατήρηση και αξιοποίηση των μαλακών μορίων του μεγάλου δακτύλου ως βιολογικού κρημνού, εξασφαλίστηκε σταθερή κάλυψη της κεφαλής του πρώτου μεταταρσίου, επιτεύχθηκε πλήρης εξάλειψη της λοίμωξης, χωρίς να απαιτηθεί πιο εκτεταμένος ακρωτηριασμός.

Το περιστατικό αυτό αναδεικνύει ότι ακόμη και σε εκτεταμένη οστεομυελίτιδα του μεγάλου δακτύλου, η διατήρηση και αξιοποίηση των βιώσιμων μαλακών μορίων μπορεί να προσφέρει αξιόπιστη βιολογική κάλυψη της κεφαλής του πρώτου μεταταρσίου, επιτρέποντας τη διατήρηση ενός λειτουργικού ποδιού και αποφεύγοντας έναν πιο εκτεταμένο ακρωτηριασμό.