Άνδρας 63 ετών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 παρουσίασε επιφανειακό τραυματικό έλκος στο κάτω άκρο. Παρότι ο τραυματισμός δεν ήταν βαθύς, η επούλωση καθυστέρησε σημαντικά λόγω του διαβήτη και της παρουσίας εκτεταμένων νεκρωτικών υπολειμμάτων (slough) και βακτηριακού βιοϋμενίου (biofilm), που εμπόδιζαν τη φυσιολογική πορεία επούλωσης.

Η αρχική αντιμετώπιση επικεντρώθηκε στη συντηρητική προετοιμασία του τραύματος με εξειδικευμένα επιθέματα, τα οποία απομάκρυναν σταδιακά τα νεκρωτικά υπολείμματα και το βιοϋμένιο, διατηρώντας παράλληλα τον υγιή ιστό. Μετά τη δημιουργία μιας καθαρής, καλά αιματούμενης κοκκιώδους επιφάνειας, εφαρμόστηκε δερματικό μόσχευμα μερικού πάχους, επιτυγχάνοντας ταχύτερη σύγκλειση του τραύματος και αποκατάσταση της συνέχειας του δέρματος.

Το τραύμα επουλώθηκε πλήρως κατά δεύτερο σκοπό μέσα σε περίπου δύο μήνες, με επιτυχή ενσωμάτωση του δερματικού μοσχεύματος και πλήρη αποκατάσταση της συνέχειας του δέρματος.

Το περιστατικό αυτό αναδεικνύει τη σημασία της σχολαστικής προετοιμασίας του τραύματος πριν από την εφαρμογή δερματικού μοσχεύματος, καθώς και τον καθοριστικό ρόλο των σύγχρονων τεχνικών επούλωσης στην επίτευξη αξιόπιστης επούλωσης, ακόμη και σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη και καθυστερημένη επούλωση τραυμάτων.