Άνδρας 76 ετών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 παραπέμφθηκε στη μονάδα μας μετά από προηγούμενο ακρωτηριασμό της πρώτης και της δεύτερης ακτίνας σε άλλο νοσοκομείο. Παρουσίαζε χρόνιο πελματιαίο έλκος, επιπλεγμένο με οστεομυελίτιδα του τέταρτου και του πέμπτου μεταταρσίου, καθώς και εκτεταμένη λοίμωξη των μαλακών μορίων, η οποία απειλούσε με περαιτέρω εγγύς επέκταση και αύξανε τον κίνδυνο μείζονος ακρωτηριασμού.

Ο ασθενής υποβλήθηκε σε ακρωτηριασμό Lisfranc, με αφαίρεση όλου του μολυσμένου οστού και των μη βιώσιμων μαλακών μορίων έως την επίτευξη υγιών ορίων. Λόγω της βαρύτητας της λοίμωξης, το τραύμα παρέμεινε σκόπιμα ανοικτό και δεν συγκλείστηκε πρωτογενώς, ώστε να εξασφαλιστούν επαρκής παροχέτευση και πλήρης τοπικός έλεγχος της λοίμωξης. Η επούλωση προγραμματίστηκε να γίνει κατά δεύτερο σκοπό, δίνοντας προτεραιότητα στην εξάλειψη της λοίμωξης έναντι της άμεσης σύγκλεισης του τραύματος.

Το τραύμα επουλώθηκε πλήρως μέσα σε περίπου τρεις μήνες, χωρίς υποτροπή της λοίμωξης ή ανάγκη για περαιτέρω εγγύς ακρωτηριασμό.

Η προσέγγιση αυτή διατήρησε ένα λειτουργικό υπολειπόμενο πόδι, κατάλληλο για βάδιση με τη χρήση εξατομικευμένου θεραπευτικού υποδήματος, δείχνοντας ότι ακόμη και η προχωρημένη οστεομυελίτιδα του προσθίου ποδιού μπορεί συχνά να αντιμετωπιστεί επιτυχώς με μια καλά σχεδιασμένη στρατηγική διάσωσης του άκρου.