Άνδρας 50 ετών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 παραπέμφθηκε μετά από προηγούμενο ακρωτηριασμό της δεύτερης, τρίτης, τέταρτης και πέμπτης ακτίνας σε άλλο νοσοκομείο. Στη συνέχεια εμφάνισε οστεομυελίτιδα του εναπομείναντος πρώτου μεταταρσίου, η οποία απειλούσε με πλήρη απώλεια του προσθίου ποδιού και εξέλιξη σε μείζονα ακρωτηριασμό του κάτω άκρου.

Πραγματοποιήθηκε χειρουργική διάσωσης του άκρου με πλήρη εκτομή του μολυσμένου πρώτου μεταταρσίου και του μεγάλου δακτύλου έως την επίτευξη υγιών, αιμορραγούντων οστικών ορίων. Η επέμβαση σχεδιάστηκε προσεκτικά ώστε να εξαλειφθεί η λοίμωξη, διατηρώντας παράλληλα ένα σταθερό πελματιαίο κολόβωμα, ικανό να δεχθεί φόρτιση με τη χρήση κατάλληλου εξατομικευμένου θεραπευτικού υποδήματος.

Το τραύμα επουλώθηκε επιτυχώς και ο ασθενής ανέκτησε την αυτόνομη βάδιση με τη χρήση εξατομικευμένου θεραπευτικού υποδήματος.

Το περιστατικό αυτό δείχνει ότι ακόμη και όταν η οστεομυελίτιδα προσβάλλει την τελευταία εναπομείνασα ακτίνα μετά από προηγούμενους πολλαπλούς ακρωτηριασμούς ακτίνων, η διατήρηση του άκρου μπορεί να εξακολουθεί να είναι εφικτή. Αντί της εξέλιξης σε μείζονα ακρωτηριασμό, ο προσεκτικός χειρουργικός σχεδιασμός μπορεί να εξαλείψει τη λοίμωξη, δημιουργώντας παράλληλα ένα σταθερό και λειτουργικό υπολειπόμενο πόδι που επιτρέπει τη συνέχιση της βάδισης και διατηρεί την ανεξαρτησία του ασθενούς.