Γυναίκα 60 ετών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και περιφερική αρτηριακή νόσο είχε υποβληθεί στο παρελθόν από την ομάδα μας σε επιτυχή χειρουργική διάσωσης του άκρου, μετά από αγγειοπλαστική του κάτω άκρου, για οστεομυελίτιδα του δεύτερου μεταταρσίου. Δύο χρόνια αργότερα, παρουσίασε νέο πελματιαίο έλκος, το οποίο εξελίχθηκε σε οστεομυελίτιδα του τρίτου μεταταρσίου. Η προηγούμενη χειρουργική ουλή, ορατή δίπλα στη νέα βλάβη, αποδεικνύει ότι επρόκειτο για νέο επεισόδιο λοίμωξης και όχι για υποτροπή της αρχικής λοίμωξης.

Πραγματοποιήθηκε ριζικός χειρουργικός καθαρισμός με πλήρη εκτομή του μολυσμένου τρίτου μεταταρσίου και των προσβεβλημένων φαλάγγων, έως την επίτευξη υγιών, αιμορραγούντων οστικών ορίων. Οι βιώσιμοι πελματιαίοι μαλακοί ιστοί διατηρήθηκαν και κινητοποιήθηκαν προσεκτικά, ώστε να παρέχουν ανθεκτική βιολογική κάλυψη της κοιλότητας μετά την εκτομή, διατηρώντας τη σταθερότητα του πρόσθιου ποδιού και μεγιστοποιώντας τις δυνατότητες λειτουργικής επούλωσης.

Επιτεύχθηκε πλήρης επούλωση του τραύματος μέσα σε περίπου τρεις μήνες.

Παρά την εμφάνιση δεύτερου επεισοδίου οστεομυελίτιδας μεταταρσίου δύο χρόνια μετά την αρχική επέμβαση διάσωσης του άκρου, η ασθενής απέφυγε και πάλι τον μείζονα ακρωτηριασμό. Οι διαδοχικές συντηρητικές εκτομές οστού εξάλειψαν επιτυχώς τη λοίμωξη, διατηρώντας παράλληλα ένα λειτουργικό πόδι με ικανότητα φόρτισης, αποδεικνύοντας ότι η υποτροπιάζουσα οστεομυελίτιδα στο διαβητικό πόδι μπορεί συχνά να αντιμετωπιστεί με επαναλαμβανόμενη χειρουργική διάσωσης του άκρου αντί για έναν πιο εγγύς ακρωτηριασμό.