Άνδρας 74 ετών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 παραπέμφθηκε από άλλο νοσοκομείο μετά από προηγούμενο ακρωτηριασμό της πρώτης και της δεύτερης ακτίνας λόγω οστεομυελίτιδας του διαβητικού ποδιού. Παρά την προηγούμενη επέμβαση, εμφάνισε υποτροπιάζουσα οστεομυελίτιδα με προσβολή οστού του ταρσού, με την εμμένουσα λοίμωξη να απειλεί με περαιτέρω απώλεια του ποδιού.

Πραγματοποιήθηκε χειρουργική διάσωσης του άκρου με σχολαστική εκτομή του μολυσμένου οστού του ταρσού έως την επίτευξη υγιών, αιμορραγούντων οστικών ορίων. Καταβλήθηκε κάθε προσπάθεια για τη διατήρηση της εναπομένουσας βιώσιμης αρχιτεκτονικής του ποδιού και των παρακείμενων μαλακών μορίων, ώστε να επιτευχθεί η εξάλειψη της λοίμωξης, διατηρώντας παράλληλα τη μέγιστη δυνατή δομική σταθερότητα και λειτουργικότητα.

Το τραύμα επουλώθηκε πλήρως μέσα σε περίπου τρεις μήνες.

Το περιστατικό αυτό αναδεικνύει ότι η υποτροπιάζουσα οστεομυελίτιδα του διαβητικού ποδιού μετά από προηγούμενους μερικούς ακρωτηριασμούς του ποδιού δεν επιβάλλει κατ’ ανάγκη έναν πιο εγγύς ακρωτηριασμό. Η προσεκτική αναγνώριση και πλήρης αφαίρεση του νεοπροσβεβλημένου οστού, με ταυτόχρονη διατήρηση όλων των μη προσβεβλημένων δομών, μπορεί να εξαλείψει επιτυχώς τη λοίμωξη, να διατηρήσει το εναπομείναν τμήμα του ποδιού και να διαφυλάξει τη λειτουργική βάδιση.