Ασθενής 67 ετών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 παρουσίασε οστεομυελίτιδα του δεύτερου, τρίτου και τέταρτου μεταταρσίου. Αντί να πραγματοποιηθούν πολλαπλές τμηματικές εκτομές των μεταταρσίων, επιλέχθηκε μια πιο λειτουργική στρατηγική διάσωσης του άκρου, με στόχο τη διατήρηση της σταθερότητας του ποδιού και την εξασφάλιση μιας ανθεκτικής επιφάνειας φόρτισης.

Πραγματοποιήθηκε ακρωτηριασμός Lisfranc με αφαίρεση των μεταταρσίων και των φαλάγγων στο επίπεδο της ταρσομετατάρσιας άρθρωσης, διατηρώντας τα οστά του ταρσού. Η προσέγγιση αυτή δημιούργησε ένα ισορροπημένο υπολειπόμενο πόδι, προσφέροντας καλύτερη ευθυγράμμιση και σταθερότερη επαφή με το έδαφος σε σύγκριση με τις μερικές εκτομές μεταταρσίων.

Το τραύμα επουλώθηκε επιτυχώς μετά από πρωτογενή σύγκλειση, με μόνο μικρά επιφανειακά προβλήματα επούλωσης, τα οποία αποκαταστάθηκαν κατά την παρακολούθηση. Στη συνέχεια, ο ασθενής εφοδιάστηκε με εξατομικευμένο προσθετικό πληρωτικό και εξειδικευμένο θεραπευτικό υπόδημα, αποκαθιστώντας ένα σταθερό, πελματιαία φορτιζόμενο πόδι και επιτρέποντας ασφαλή βάδιση. Το περιστατικό αυτό δείχνει ότι, σε επιλεγμένους ασθενείς με εκτεταμένη οστεομυελίτιδα των μεταταρσίων, ο ακρωτηριασμός Lisfranc μπορεί να προσφέρει καλύτερη μακροχρόνια λειτουργικότητα σε σύγκριση με πολλαπλές μεμονωμένες εκτομές μεταταρσίων.