Άνδρας 75 ετών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 παραπέμφθηκε με εκτεταμένη λοίμωξη διαβητικού ποδιού, επιπλεγμένη από χρόνιο έλκος και συριγγώδη πόρο. Ο απεικονιστικός έλεγχος και τα διεγχειρητικά ευρήματα ανέδειξαν οστεομυελίτιδα του πρώτου, δεύτερου και τρίτου μεταταρσίου, γεγονός που δεν επέτρεπε πλέον τη διατήρηση του προσβεβλημένου οστού και έθετε το άκρο σε υψηλό κίνδυνο μείζονος ακρωτηριασμού.

Μετά από πλήρη προεγχειρητική εκτίμηση, πραγματοποιήθηκε ακρωτηριασμός Lisfranc με στόχο την πλήρη αφαίρεση του μολυσμένου οστού, διατηρώντας παράλληλα το μέγιστο δυνατό μήκος του ποδιού. Όλοι οι μολυσμένοι ιστοί αφαιρέθηκαν έως την επίτευξη υγιών, αιμορραγούντων ορίων, ενώ οι πελματιαίοι μαλακοί ιστοί διατηρήθηκαν προσεκτικά, ώστε να δημιουργηθεί ένα ανθεκτικό κολόβωμα ικανό για φόρτιση και κατάλληλο για μελλοντική βάδιση.

Το τραύμα επουλώθηκε χωρίς επιπλοκές, επιτρέποντας τη διατήρηση ενός λειτουργικού ποδιού και την αποφυγή μείζονος ακρωτηριασμού του κάτω άκρου.

Το περιστατικό αυτό δείχνει ότι, όταν η οστεομυελίτιδα του προσθίου ποδιού είναι υπερβολικά εκτεταμένη ώστε να αντιμετωπιστεί με μεμονωμένες εκτομές οστών, ένας σωστά σχεδιασμένος ελάσσων ακρωτηριασμός, όπως ο ακρωτηριασμός Lisfranc, μπορεί να προσφέρει οριστικό έλεγχο της λοίμωξης, διατηρώντας παράλληλα τη λειτουργικότητα του άκρου. Η διατήρηση ενός σταθερού υπολειπόμενου ποδιού με δυνατότητα φόρτισης προσφέρει σημαντικά καλύτερες προοπτικές αποκατάστασης από έναν μείζονα ακρωτηριασμό και θα πρέπει να εξετάζεται όταν μπορούν να επιτευχθούν ασφαλή όρια εκτομής ως προς τη λοίμωξη.