Γυναίκα 80 ετών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 παρουσίασε χρόνιο έλκος της κνήμης, το οποίο επιπλεκόταν από προοδευτική νέκρωση των μαλακών μορίων, πυρετό και έντονο οίδημα του κάτω άκρου. Η εμμένουσα λοίμωξη και το σοβαρό οίδημα περιόριζαν σημαντικά την ικανότητα επούλωσης του τραύματος, καθιστώντας αναγκαία την οριστική χειρουργική αντιμετώπιση σε συνδυασμό με ολοκληρωμένη ιατρική θεραπεία.

Πραγματοποιήθηκε εκτεταμένος χειρουργικός καθαρισμός με αφαίρεση όλων των νεκρωτικών ιστών και σχολαστική απόξεση της κοίτης του τραύματος έως την ανάδειξη υγιών, αιμορραγούντων ιστών. Η προσεκτική προετοιμασία της κοίτης του τραύματος δημιούργησε τις ιδανικές συνθήκες για την ανάπτυξη υγιούς κοκκιώδους ιστού και την επούλωση κατά δεύτερο σκοπό. Παράλληλα, εφαρμόστηκε θεραπεία συμπίεσης και χορηγήθηκε διουρητική αγωγή για τη μείωση του οιδήματος και τη βελτιστοποίηση των συνθηκών επούλωσης.

Η λοίμωξη υποχώρησε πλήρως, αναπτύχθηκε υγιής κοκκιώδης ιστός και το τραύμα επουλώθηκε πλήρως μέσα σε πέντε μήνες. Η διάσωση του άκρου επιτεύχθηκε χάρη στον σχολαστικό χειρουργικό καθαρισμό και την αποτελεσματική αντιμετώπιση του οιδήματος.

Το περιστατικό αυτό αναδεικνύει ότι η επιτυχής επούλωση των χρόνιων ελκών της κνήμης σε ασθενείς με διαβήτη δεν εξαρτάται μόνο από τον σχολαστικό χειρουργικό καθαρισμό, αλλά και από την επιθετική αντιμετώπιση του οιδήματος. Ο συνδυασμός των δύο δημιουργεί το ιδανικό περιβάλλον για μόνιμη σύγκλειση του τραύματος και επιτυχή διάσωση του άκρου.