Ασθενής 67 ετών με σακχαρώδη διαβήτη παραπέμφθηκε από άλλο νοσοκομείο μετά από ενδαγγειακή επαναιμάτωση (αγγειοπλαστική) για σοβαρό ισχαιμικό έλκος της πτέρνας με γάγγραινα. Λόγω της εκτεταμένης νέκρωσης των ιστών, είχε συσταθεί στον ασθενή να υποβληθεί σε μείζονα ακρωτηριασμό του ποδιού.

Μετά την επιβεβαίωση επαρκούς αιμάτωσης του άκρου, ο ασθενής υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση με διατήρηση της πτέρνας και μερική πτερνεκτομή, κατά την οποία αφαιρέθηκε το μολυσμένο και μη βιώσιμο τμήμα της πτέρνας, μαζί με όλους τους νεκρωμένους μαλακούς ιστούς, διατηρώντας παράλληλα όσο το δυνατόν μεγαλύτερο τμήμα της πτέρνας. Το τραύμα παρέμεινε σκόπιμα ανοικτό και αντιμετωπίστηκε με επούλωση κατά δεύτερο σκοπό, σε συνδυασμό με σχολαστική περιποίηση του τραύματος και αυστηρή αποφόρτιση καθ’ όλη τη διάρκεια της επούλωσης.

Επιτεύχθηκε πλήρης επούλωση κατά δεύτερο σκοπό μέσα σε έξι μήνες, διατηρώντας μία σταθερή πτέρνα με δυνατότητα φόρτισης και αποφεύγοντας έναν μείζονα ακρωτηριασμό. Το περιστατικό αυτό δείχνει ότι ακόμη και η εκτεταμένη ισχαιμική γάγγραινα της πτέρνας — η οποία συχνά θεωρείται ένδειξη για ακρωτηριασμό κάτωθεν του γόνατος — μπορεί να αντιμετωπιστεί επιτυχώς όταν η επαναιμάτωση ακολουθείται από προσεκτικά σχεδιασμένη χειρουργική επέμβαση με διατήρηση των ιστών. Η διατήρηση της πτέρνας διατηρεί την ικανότητα του ασθενούς να στέκεται και να βαδίζει, προσφέροντας ένα λειτουργικό άκρο αντί για πρόθεση.