Γυναίκα 67 ετών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 παρουσίασε πελματιαίο συρίγγιο διαβητικού ποδιού, το οποίο σχετιζόταν με βαθιά λοίμωξη των μαλακών μορίων. Η κλινική και διεγχειρητική αξιολόγηση επιβεβαίωσε ότι το συρίγγιο δεν επεκτεινόταν στα οστά, επιτρέποντας την εφαρμογή μιας επέμβασης διάσωσης του άκρου χωρίς εκτομή οστικού ιστού.

Πραγματοποιήθηκε πλήρης διάνοιξη του συριγγίου, μετατρέποντας τη συριγγώδη διαδρομή σε ανοικτό τραύμα, και ακολούθησε σχολαστική αφαίρεση όλων των μολυσμένων και μη βιώσιμων μαλακών ιστών έως την ανάδειξη υγιών, αιμορραγούντων ορίων. Οι φάλαγγες και τα μετατάρσια διατηρήθηκαν πλήρως, καθώς δεν διαπιστώθηκε προσβολή των οστών.

Το τραύμα επουλώθηκε πλήρως μέσα σε 3,5 μήνες, με πλήρη εξάλειψη της λοίμωξης. Όλα τα οστά διατηρήθηκαν, διαφυλάσσοντας την ανατομία και τη λειτουργικότητα του ποδιού και αποφεύγοντας την άσκοπη εκτομή οστικού ιστού.

Το περιστατικό αυτό αναδεικνύει ότι τα πελματιαία συρίγγια δεν απαιτούν πάντοτε εκτομή οστού. Όταν δεν υπάρχει οστική συμμετοχή, η προσεκτική χειρουργική διερεύνηση και η πλήρης εκτομή της συριγγώδους διαδρομής μπορούν να εξαλείψουν τη λοίμωξη, διατηρώντας ακέραιη την οστική αρχιτεκτονική του ποδιού.