Ασθενής 89 ετών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 παρουσίασε σοβαρό ισχαιμικό και μολυσμένο έλκος που αφορούσε το μεγάλο δάκτυλο και επεκτεινόταν στο αντίστοιχο πρώτο μετατάρσιο. Λόγω προχωρημένης διαβητικής περιφερικής αρτηριακής νόσου, πραγματοποιήθηκε ενδαγγειακή επαναιμάτωση (αγγειοπλαστική) πριν από τη χειρουργική επέμβαση, με στόχο την αποκατάσταση της επαρκούς αιμάτωσης και τη μεγιστοποίηση των δυνατοτήτων διάσωσης του άκρου.

Μετά την επιτυχή επαναιμάτωση, ο ασθενής υποβλήθηκε σε ακρωτηριασμό της πρώτης ακτίνας, ο οποίος περιλάμβανε την αφαίρεση του μεγάλου δακτύλου και του πρώτου μεταταρσίου, με πλήρη εκτομή όλων των ισχαιμικών και μη βιώσιμων ιστών. Το χειρουργικό τραύμα παρέμεινε σκόπιμα ανοικτό και αντιμετωπίστηκε με επούλωση κατά δεύτερο σκοπό, σε συνδυασμό με σχολαστική περιποίηση του τραύματος και αποφόρτιση.

Το τραύμα επουλώθηκε πλήρως κατά δεύτερο σκοπό μέσα σε περίπου 5,5 μήνες, με αποτέλεσμα ένα ανθεκτικό και σταθερό κολόβωμα, χωρίς υποτροπή της λοίμωξης. Το περιστατικό αυτό δείχνει ότι ακόμη και εκτεταμένη απώλεια ιστών δεν απαιτεί κατ’ ανάγκη μείζονα ακρωτηριασμό του άκρου. Όταν η αιματική ροή αποκαθίσταται πριν από τη χειρουργική επέμβαση και οι μη βιώσιμοι ιστοί αφαιρούνται με διατήρηση του εναπομένοντος ποδιού, ακόμη και εκτεταμένες ισχαιμικές βλάβες του διαβητικού ποδιού μπορούν να επουλωθούν επιτυχώς και να διατηρήσουν τη λειτουργική βάδιση.